De focus van een goudvis

Ik was écht van plan om vandaag eindelijk die notulen te schrijven. Maar ik heb de was in de wasmachine gedaan, een telefoontje gepleegd, mijn mail gecheckt, de vertrektijd van mijn trein voor vrijdag (het is vandaag pas dinsdag) al bekeken, koffie gezet, de was opgehangen. Hè, wat? Is het alweer zo laat? Die was duurt een dik uur.

—
Zucht! Ik laat me al meer dan een uur behoorlijk afleiden door allerhande belangrijke (en vooral ook minder belangrijke) klusjes. En ik heb het document voor die notulen nog niet eens geopend.

Ik heb weer de focus van een goudvis. Als die al focus hebben.

Doordat ik weet dat die was een dik uur duurt, weet ik dus ook dat ik al een dik uur van alles en nog wat gedachteloos aan het doen ben. Beetje jammer van dat uur. Wat had ik in die tijd niet allemaal kunnen doen.

Ik realiseer me weer dat het oefenen van die gedachtelosheid, het eerder opmerken dat je de concentratie van een goudvis hebt en dat je gedachten alle kanten opvliegen, maar niet de richting die je je voorgenomen hebt, heel nuttig is. Je bent dan net wat eerder in staat om die focus weer terug te brengen.

Eerst maar eens de radio uitzetten. En ook mijn mailprogramma. Dan komen er geen notificaties en prikkels meer binnen en maak ik het in ieder geval ietsje makkelijker voor mezelf.

Daarom vind ik wandelen zo fijn. Dan blijft mijn telefoon thuis of hij gaat onderin mijn tas op stil. Dan kan al mijn aandacht naar mijn gedachten, de natuur of wat dan ook gaan. En ga ik tijdens een pauze gewoon ergens een beetje voor me uit zitten staren, om beter te kunnen zien, ruiken en horen.

Wil jij ook wandelend meer aandacht en focus? Loop een weekend Met Aandacht mee.