Nietsvermoedend loop ik heerlijk in de zon met mijn rugzak op over een bergkam. Ik geniet van de strakblauwe lucht, een verkoelend windje en het uitzicht op een dorp beneden. Ik snuif de gezonde berglucht op.

Wist je dat er in de bergen naar elkaar gefloten wordt? Duh, zul je zeggen, dat gebeurt ook op straat. Nee, dat soort fluiten bedoel ik niet. Fluiten om te communiceren, als een echte taal.

De toenmalige paus Paulus VI had het 60 jaar geleden maar druk. Vandaag, 24 oktober, is het precies 60 jaar geleden dat hij Benedictus heeft uitgeroepen tot patroonheilige van Europa en hem onder andere de eretitel ‘vredesbode’ heeft gegeven.

Oude schoolplaten. Mijn onderwijshart gaat er sneller van kloppen. En kijk nu eens wat ik op de jaarlijkse, plaatselijke braderie vind? Een plaat uit 1912 van J.H. Isings Jr.

Heb jij wel eens een brulaap gehoord? Dat geluid is echt indrukwekkend. En wist je dat die brul tot wel drie kilometer ver te horen is?

Sifan Hassan liep in negen dagen 62 km. Dat is helemaal niet zo heel veel. Met Rust & Tijd en Aandacht & Rust lopen we in vijf dagen zo’n 85 km. Dat zijn meer kilometers in minder dagen.

Wat geniet ik van de diverse sterren van de Olympische Spelen. Ik kijk vrijwel nooit naar sport, maar nu dus wel. Ik zie sporten waar ik het bestaan niet van kende, en de spelregels niet van begrijp.

De natuur is net als zonnepanelen. Je verzamelt er energie mee. Bij zonnepanelen moet je de te veel opgewekte energie terug leveren. De energie die je in de natuur opdoet, mag je gewoon zelf houden. Hoe cool is dat.

Mijn bureau is nooit opgeruimd; mijn huis trouwens ook niet. Als ik nog niet helemaal klaar ben met stofzuigen, laat ik de stofzuiger gewoon in de woonkamer staan. Mijn aanrecht staat bijna altijd vol met afwas. Kom ik terug van vakantie? Dan kan mijn rugzak nog weken half uitgepakt blijven staan. Daar heb ikzelf overigens helemaal geen last van.

De vakantie is begonnen. We hebben meer vrije tijd, we gaan op pad en we gaan later naar bed. Bij veel mensen verandert het ritme. En daar houden onze hersenen helemaal niet van. Ons brein gedijt het beste bij rust, reinheid en regelmaat.

“Ik heb geen stokken. Die heb ik toch ook niet nodig? Ik loop echt wel vaker hoor.” “Een beetje heuvelachtig? Kom op, mijn benen zijn stevig genoeg.”

Wat heeft deze wulpse dame te maken met kloosters en benedictijnen? Tsja, eigenlijk niets en ook alles. De dracht van de benedictijnen is in ieder geval niet zo uitdagend als van deze dame, dat mag duidelijk zijn.

“Er is geen reden om elke vijf seconden naar je telefoon te kijken”. Joh! Je meent het. Echt? Ja, vindt een restauranteigenaar in Verona. Daarom krijgen bezoekers een gratis fles rode wijn als ze hun telefoon inleveren.

We raken toch niet de weg kwijt hè? Het is toch niet te lang, te zwaar, te eng, te saai, te gevaarlijk, te onbegaanbaar, te moeilijk, te spectaculair, te avontuurlijk, te onveilig, te riskant, te …?

Logisch hoor dat je die vragen stelt. Zeker als je nog niet eerder zo lang hebt gelopen.

Het antwoord is: zeker niet.

Wat hebben we toch een mazzel. Het is prachtig weer als we de berg op klimmen. De zon schijnt, het is helder, en dus kun je ver kijken. Halverwege en op de top is het uitzicht schitterend. We zien het dorp waar we gisteren vertrokken zijn, en een deel van de route die we gelopen hebben.

Ik ben een geluksvogel in een voormalig kippenhok. Vanaf dit goddelijk terras zit ik met een brede grijns op mijn gezicht alleen maar te genieten, te kijken naar het kabbelende water, een enkel bootje, de bergen aan de overkant, de wolken, en de zonsondergang. Hoe kwam ik hier terecht?

Dit is Rita, een van de engelen onderweg. Een dikke knuffel, mijn arm vastpakken, een aai over mijn gezicht; ze is altijd blij me te zien. En ik haar. Het is een schat. Zoals je ziet, is ze een kop kleiner dan ik ben. Daarom wil ze altijd op de foto met mij. En natuurlijk mag ik dan niet door mijn knieën zakken. We hebben er de grootste lol om.

Momenteel ben ik weer veel te druk. Soms komen alle dingen tegelijk. Vorige week heb ik de hele week inclusief weekend gewerkt.

Heb jij dat ook wel eens? Dat je weet dat je druk bent, maar dat je eigenlijk niet goed weet hoe druk?

Pfff, het is weer eens zo ver. Ik ren achter mezelf aan. Ik moet té veel dingen doen in een té korte tijd. En dan beginnen mensen ook nog te ‘zeuren’ dat ze nog steeds op een antwoord wachten. Dat helpt ook niet echt. Op dit moment vliegen de dagen in een moordend tempo voorbij.

Heb jij dat ook? Balen van een lange rij wachtenden voor je? En natuurlijk sta je altijd in de verkeerde rij; de rij naast je is altijd korter. Je weet dat het geen zin heeft, maar toch wissel je van rij. Oen! Je raadt het al. Sta je alsnog in de verkeerde rij. Zucht.